Voor die keer dat:
Sorry voor alle “Hoe vaak moet ik het nog zeggen??”'s, alle “Hoe oud ben je nou??”'s en de “Kom je uit een ei ofzo??”'s. Pas nu ik min of meer volwassen begin te worden, begrijp ik hoe intens vervelend dit allemaal moet zijn geweest. En kijkend naar wat een verschrikking ik soms was, beschuldig ik je er ergens van dat je me niet eerder het huis uit hebt geschopt. Al snap ik ook dat je dat niet deed.
Want vooral sorry voor die keer dat ik wel op kamers ging en nu nog maar een keer in de twee maanden naar huis kom. Sorry voor het missen van Moederdag voor het zoveelste jaar op rij. Je zegt dat je het allemaal prima vindt, zolang ik het maar naar m’n zin heb hier, maar ik weet dat je ernaar uitkijkt als ik wel weer een weekendje huiswaarts keer. Ik hoop dat jij weet dat ik dat ook doe.
Lieve mensen, ik weet niet wat jullie allemaal doen vandaag, misschien zit je naast moeder terwijl je dit leest, misschien ben je net als ik tientallen kilometers van d’r verwijderd. Geef in geval één NU je moeder een dikke knuffel en zeg dat je van d’r houdt. Ga in geval twee NU naar Fleurop.nl en bestel het mooiste bosje bloemen dat je vinden kan. Één dag in ’t jaar aan je moeder denken, tegenover de 365 dagen dat zij, vol haat en liefde, aan jou denkt moet toch te doen zijn.
Besef gewoon heel even wat een verschrikkelijk kind je wel niet geweest bent af en toe.
En love ur Momma. She’s a hero for putting up with you.
Door Demi Blom
