“Waar kom je eigenlijk vandaan?” Het is een vraag die ik regelmatig krijg. Ik weet ook niet wat het eerlijke antwoord op die vraag is, hoe gek dat ook klinkt.
Mijn moeder is Nederlands en mijn vader komt uit St. Lucia, de plek waar ik geboren en getogen ben. Ongeveer drie weken voor mijn vijftiende verjaardag verhuisde ik naar Nederland. Sommige mensen snappen niet dat je St. Lucia voor Nederland zou inruilen. Ze denken direct aan strand, zon en palmbomen.
Dat beeld klopt voor een deel wel, maar het is ook maar een klein stukje van het verhaal. Op St. Lucia wonen en op vakantie gaan zijn twee totaal verschillende dingen. Voor mij was het eiland geen vakantiebestemming; het was simpelweg mijn leven. Op een gegeven moment was ik daar ongelukkig en ik wilde iets nieuws.
Ongeveer een jaar voordat we vertrokken, wist ik dat we naar Nederland zouden verhuizen. Ik had er oprecht heel veel zin in.
Tot mijn laatste schooldag.
Het was niet zo dat ik niet meer naar Nederland wilde. Integendeel. Het was wel de dag waarop ik echt begon te beseffen wat voor grote levensverandering er op mij wachtte. De vertrouwde omgeving waar ik de eerste vijftien jaar van mijn leven doorbracht, zou ineens geen onderdeel meer zijn van mijn dagelijks bestaan. Ik ben sindsdien nooit meer terug geweest.
Tijdens mijn eerste maanden in Nederland had ik maar één prioriteit: de taal leren. Ongeveer zes maanden na de verhuizing stroomde ik door naar havo 3.
Mijn allereerste les weet ik nog heel goed. Het was economie, een vak dat ik op St. Lucia nooit had gehad. Daar haalde ik altijd vrij makkelijk goede cijfers. Ineens zat ik in een klaslokaal waar ik niemand kende en snapte ik er helemaal niets van. In mijn hele leven heb ik me nog nooit zo hopeloos gevoeld. Voor het eerst begon ik me af te vragen of verhuizen naar Nederland wel de juiste keuze was.
Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Twee jaar later haalde ik mijn havo-diploma met allemaal voldoendes en zelfs een 7,5 op economie.
Inmiddels studeer ik journalistiek en ben ik erg tevreden met mijn leven hier. Toch merk ik dat ik de laatste tijd steeds vaker terugkijk. De eerste vier jaar had ik nauwelijks last van heimwee, maar de afgelopen twaalf maanden mis ik St. Lucia steeds meer. En dat terwijl ik eigenlijk zeker weet dat ik er nooit meer zou willen wonen.
Ik weet niet eens zo goed wat ik precies mis. Misschien is het hoe vertrouwd alles daar voelde. Misschien is het de relaxte sfeer en dat mensen daar dingen niet al te serieus nemen.
Maar misschien mis ik niet perse het eiland, maar vooral de levensfase van toen. Ik was jong en droeg nog nauwelijks verantwoordelijkheden.
Nu ben ik 20 en staat het leven vooral in het teken van studeren, werken en bouwen aan de toekomst. St. Lucia voelt in mijn herinneringen veel zorgelozer.
Misschien is dat de reden dat ik niet weet wat de juiste op de vraag “Waar kom je vandaan?” eigenlijk is. Ik ben in St. Lucia opgegroeid, maar in Nederland volwassen geworden. Beide plekken hebben mij gevormd, dus misschien hoef ik niet te kiezen.
Ik ben nu vooral benieuwd hoe het zou voelen om straks na al die tijd terug naar St. Lucia te gaan. Of het nog hetzelfde voelt, of juist heel anders? Dat weet ik pas als ik er eindelijk weer ben.
