Fouten. Iedereen maakt ze. De een meer dan de andere en de een groter dan de ander. Ik voel het als mijn taak om jullie van een fout te behoeden. Eentje waarvan ik mijzelf ervaringsdeskundige kan noemen.

(Wederom door Fenna Witteveen en niet door Bart Luppes. Joe!)

Als ik er aan denk vliegen de rillingen over mijn lijf. Mijn mondhoeken trekken naar beneden. Stil staar ik voor mij uit. En stiekem word ik er misschien een beetje verdrietig van. Bij tijd en wijle, als ik al een wrak ben, worden mijn ogen waterig. Inmiddels kennen we elkaar (ongeveer) 2,5 jaar. En in die 2,5 jaar hebben we heel wat meegemaakt… Maar nu blijf ik alleen over. Ik word verlaten. Verlaten voor een ander.

Deze fout heb ik alleen niet zelf gemaakt. Deze fout is mij overkomen. Mij aangedaan. Het is allemaal buiten mij omgegaan en ik had er geen invloed op. Deze fout is in samenwerking met Windesheim. Met de SoM. En in samenwerking met mijn lieve vrienden. Deze fout heet buitenlandstudie.

Stuk voor stuk en een voor een gaan van vier van mijn vrienden weg. Ook nog eens de mensen met wie ik het meeste omga. Als het vrijdag is, vrijdag de 13^de (zien jullie de link al?) zijn ze weg. Vijf maanden bivakkeren zij dan ergens anders. Ze verblijden Spanje, Zweden en Denemarken met hun komst. En ik zit hier in ons koude kikkerlandje.

Jullie vragen je hoogstwaarschijnlijk af wat nou de fout is, waar ik jullie van wil behoeden. Van mij mag je gaan, echt waar. Als jij geen vrienden hebt, ben je van harte welkom om te vertrekken. Dat deert niemand. Maar als je wél vrienden hebt, en ook nog enige affiniteit en compassie ga dan niet. Zo stoer is het helemaal niet. Echt niet.

En ja, ja, ja, ik gun mijn vrienden het beste en goh wat is dit leuk voor ze en blablabla. Die zoetsappige moraalridder-woorden zijn niet voor mij. Ik was van het klagen hé (lees het eind van mijn vorige column nog maar). Als ik gewoon heel egoïstisch, alleen aan mijzelf denk. En hoe het voor mij is. Is het niet leuk. Klaar. Gaan we ook niet moeilijk over doen. Gewoon recht voor mijn raap: KLOTE. Dat is er uit.

Maaaar er is ook een keerzijde. Die schatjes van een vrienden van mij gaan een kekke tijd tegemoet. En hoewel zij natuurlijk ook dingen moeten missen: familie en vrienden, hagelslag, de Nederlandse snerpende wind en MIJ (!!!!), gaan zij het knettertof hebben.

Met smart wacht ik al op de mails, de sms’jes en de Skype-sessies. Maar met nog meer smart wacht ik op mijn reisjes. Mijn reisjes naar Salamanca, Kalmar en Århus. Dus misschien, heeeeel misschien heb ik het niet zo heel erg slecht. Heel misschien, hoor. Dat mag de jury beslissen.

Daar is ‘ie dan. Het langverwachte 2012. Het jaar dat de wereld vergaat. Maar dat is niet eens zo indrukwekkend meer, want dat zou die vorig jaar ook al. En de beste aardbol draait nog steeds. En daar zit ik dan. Achter mijn laptop een ‘nieuwjaars’-verhaal te schrijven. Terwijl mijn benen nog ergens anders liggen, omdat ze kapot zijn. Want waar jullie gefeest hebben, heb ik gewerkt. Maar wees niet getreurd. Zo slecht was het nog niet. (Noot van de redactie: dit verhaal had op 1 januari gepubliceerd moeten worden. Sorry.)

Door Fenna Witteveen en niet door Bart Luppes wiens naam rechts van dit stukje staat maar dat klopt dus niet.

Misschien had ik het zelfs wel beter. Het gros van jullie is wakker geworden met een kater. Een fikse. Een brak en lelijk hoofd. En zere tenen, omdat iedereen daar in het feestgedruis met zijn lompe poten op is gaan staan. Mijn benen zijn weliswaar moe, maar voldaan. Ik heb tien uur gewerkt. Tien hele uren. En nog een beetje. En mijn baas, collega’s en gasten waren blij dat ik er was. Althans, daar ga ik vanuit.

En waar jullie met een lege portemonnee thuis zijn gekomen, heb ik die van mij juist rijkelijk gevuld. Niet alleen omdat ik zo’n smerig hoog salaris heb, maar ook omdat ik nog eens dubbel uitbetaald krijg. Feestdag he, dan heb je dat. Maar jullie zuurverdiende centjes zijn weg. Die liggen in de kas van ‘De Tent’, ‘De Schuur’, ‘Fun Plaza’ of bij ‘Knal uit’. Uitgegeven aan bier. Aan smerig, verschraald en doodgeslagen bier. Wat je hebt gedronken uit een plastic bekertje. Die je vervolgens op de grond hebt gooide, tussen die vele andere plastic bekertjes.

Dat bier brengt mij op het volgende punt. Hoewel ik aan het werk was, mocht ik drankjes nuttigen. En niet zo maar drankjes, nee; Champagne. De liefde van mijn leven. Sinds ik werk waar ik werk, drink ik met grote regelmaat champagne. Het hoort erbij. En ik vind het heerlijk. Iets voor 12 uur stond ik met mijn glaasje champagne te luisteren naar de speech van de directeur. Een glaasje Moët et Chandon, voor de kenners. Niet de meest speciale champagne, maar prima te vertoeven hoor. Mij hoor je niet klagen.

Op ‘t moment ben ik er nog niet uit wie het beter of slechter had tijdens de jaarwisseling. Jullie kusten, waarschijnlijk, met ooms. Die met die natte kussen. Met tantes die lippenstift achterlaten op je wang. De vage kennissen waar je niet om heen kunt. En mensen die je grofweg niet mag en toch voor het nieuwe jaar geluk moet wensen. Maar jullie hadden ook jullie ouders, jullie lieve broers en zussen en jullie beste vrienden. Ik had mijn collega’s en de gasten. Lieve mensen hoor, daar niet van. Maar ik had toch even willen knuffelen met mijn grote zus. Of mijn lieve ouders. Maar ik had mijn zwager. Of eigenlijk de vriend van mijn zus, maar dat is zo’n lange zin. Hij’s eigenlijk mijn grote broer, dus dat was een lichtpuntje in de duisternis.

Maar laten we geen dingen op de weegschaal leggen. Of terugblikken. Laten we verder gaan. Verder met 2012. Laten we genieten. En fijne dingen doen. En lief voor elkaar zijn. En laat ik maar stoppen met die goedbedoelde woorden. Dat mag Oostingh doen. Laat mij maar een beetje razen en overdrijven over dingen. Beetje zeuren, beetje klagen en rebelleren in mijn columns voor dit jaar.

En laat ik dan nu mijn oliebollen eten. Hoewel, ze zijn oud. Ze zijn van vorig jaar.

Waarom de panda? Nou, daar gaat de volgende alinea van mijn werkstuk over, wat een geluk hebben jullie ook weer. De reuzenpanda, die met uitsterven wordt bedreigd aangezien er nog maar zo’n 1600 van rondlopen, is een beest met de sekslust van een negentigjarige incontinente Frans Bauer-fan. De vrouwelijke variant van deze panda is maar drie keer per jaar vruchtbaar of kauwt liever aan een stengel bamboe. Met een beetje geluk paren de panda’s zelfs maar twee à drie keer per jaar. Om het even te vertalen naar de mensenwereld: de mannen zouden eigenlijk wel wat vaker willen, maar de vrouw heeft altijd hoofdpijn of kijkt liever naar ‘GTST’ of Net5.

Nu kom ik even mijn eigen spreekbeurt binnenwandelen, want dit verhaal gaat zo langzamerhand naar een apotheose toe. Ik vond hoogtepunt weer wat knullig gezegd bij dit onderwerp en apotheose is gewoon een mooi woord. Het feit is namelijk dat ik op het afgelopen Walterfeest, het #WINWALWON, een prijs in ontvangst heb mogen nemen. De zogenaamde ‘Panda-award’. Ik ga niet uitleggen waarom ik deze award heb gekregen, want dat moge na de vorige twee alinea’s wel aardig duidelijk zijn. Maar deze award, die ik met twijfelachtige trots in ontvangst heb genomen, is een wisselbokaal. Eén van jullie is dus volgend jaar ook de sjaak.

Volgend jaar gaat de bokaal naar de heer of dame die wel een hart onder de riem kan gebruiken, nou ja eigenlijk wel wat anders onder de riem, maar ik schrijf niet voor de playboy. Voor diegene die even in het zonnetje moet worden gezet. Laat deze bokaal niet iets negatiefs zijn. Laat deze bokaal het pakje Roosvicee zijn waardoor jij weet dat het wel goed komt, schatje. Doe dus allemaal je best, of nou ja eigenlijk niet dus, en verover volgend jaar de enige echt ‘Panda-award’!

Dit is het einde van mijn spreekbeurt, hopelijk hebben jullie genoten en krijg ik nu een dikke tien, griffels en zoenen van de juf. Een sticker mag natuurlijk ook, want ik hoef er nog maar vier en dan mag ik schrijven met een gekleurde pen.

‘De Vloek van Het Vliegende Paard’ zou ook maar zo een aflevering van Bassie en Adriaan kunnen zijn, maar dat is het niet. In ons welbekende Paard is het namelijk nogal zo dat er stiekem wordt gedaan. Tijdens de prachtige Walterfeesten zul je bijna nooit mensen samen zien. Ja, je ziet wel mensen samen, maar je ziet niet mensen samen. Huh? Ik heb het natuurlijk over stelletjes. JE ZIET GEWOON BIJNA NOOIT MENSEN TONGEN IN HET PAARD. #Statement. Hoeft ook niet, maar het is wel opvallend. Schamen we ons? Bang voor verhalen? Of wordt er gewoon nooit gezoend? Dat laatste kan ik meteen ontkrachten, anders was de inleidende alinea vrij nutteloos geweest. Het toeval wil namelijk dat er juist buiten in de steegjes van alles gebeurt, en meer…

Binnenshuis bij ’t Paard gebeurt er dus vrij weinig, we dansen wat, we drinken wat, oké we drinken te veel en we vermaken ons uitstekend, dat is het probleem ook niet. Maar het blijft opvallend, deze vloek. Wanneer er dan wel binnenspaards gezoend wordt, loopt het wel eens uit de klauwen. Het zou maar zo kunnen bijvoorbeeld dat na een #afterintro tijdens het schoonmaken, de volgende conversatie in ’t Paard plaatsvindt: Willekeurige werknemer: “Gadverdamme Dennis, je denkt toch niet dat ik deze slijmboel hier in de gang ga lopen dweilen? Je kunt met een kano nog door deze grafzooi heen man, wat een gedoe!” “Ja, sorry Willekeurige werknemer, sommige mensen hebben wel schijt aan de Vloek, maar overdrijven is ook een vak. Ha, wel jammer trouwens dat toen ze voor de camera stonden, die jongen opeens niet meer durfde!” Willekeurige werknemer: “Ja het zal allemaal wel, buitensporige getongworstel..smerige graf…pff.”

Laten we dus gewoon mooi maling hebben aan de Vloek, maar met mate! Zie je een leuk meisje in Het Vliegende Paard? Stap er op af, pak die kans! Laat ook gewoon binnen zien dat je het leuk met elkaar hebt. Van een beetje ‘liefde’ tonen wordt niemand minder en het is buiten ook veel te koud om dat te doen joh. Want wat je sowieso niet moet willen, is dat Fritsie en Jan van de gemeentereinigingsdienst Zwolle elke keer na een geslaagd Walterfeest weer kauwgum van de straat moeten schrapen. GRAAG ALLEN TOT ZIENS BIJ HET #WINWALWON, LATEN WE ER EEN MOOI EN GEZELLIG FEEST VAN MAKEN! IK HEB ER IN IEDER GEVAL ZIN IN! Zo, dit was weer een kerkdienst van Oostingh. Kauwgum, dus…

Hebben jullie mij gemist? Niet liegen hè, dit was namelijk een test. Waar bleven nou al jullie reacties? Jullie smeekbedes om weer een fantastisch briljante column van Oostingh? Bedankt hè, ik ben er kapot van. Ik schrijf deze column met een uitschrijfformulier in mijn hand. Van twijfelen aan mijn schrijverscapaciteiten tot een deuk in mijn zelfvertrouwen, het is mij allemaal overkomen de afgelopen weken. Bedankt!

Maar niet alleen ik, nu richt ik mij even tot de eerstejaars, ook jullie zullen waarschijnlijk wel kapot zijn. Want oh wat leek het allemaal zo tof na de #introSoM: lekker studeren, leuke mensen leren kennen en een beetje stoer doen met je laptopje op de X2-boulevard. Maar toen kwam opeens na een paar weken een figuurlijke klap in je smoel. Irritante taalnazi’s op school die je constant verbeteren en dus altijd de angst dat je iets verkeert schrijft, nutteloze uren dat je weer denkt: ‘WAT DOE IK HIER?!’ en je verkering is uit. Je verkering is uit? Ja, je verkering is uit.

Hoe komt die malle jongen nou bij dat de relatie uit is? Nou, dat zal ik eens even haarfijn uitleggen. Waarschijnlijk heeft een groot deel van jullie namelijk liefdesverdriet. Leuk hè, zo’n nieuw leventje in Zwolle. Nieuwe vrienden, je gaat misschien op kamers en je hebt duidelijk van te voren met je grote liefde van de middelbare school afgesproken om tijd voor elkaar vrij te maken. Jullie zal niets overkomen. KUCH. Mooi niet. Geef toe, er zitten best leuke mensen hier op school hè? Je gaat eens wat vaker stappen in het welkbekende ‘Vliegende Paard’ en ook daar zitten je ogen niet dicht. Het begint te knagen. Minder tijd voor de vriend(in), en uiteindelijk begin je hier in Zwolle een nieuw eigen leventje. Tijd om te fierefluiten dus, stelletje studenten.

Niet getreurd, het komt allemaal wel goed. Overkom die winterdip, val niet in katzwijm bij gemis aan ‘de liefde van je leven’, maar ga gewoon verder met flink de kroeg in gaan. Ik ga hier niet Dr. Prof. In de alwetende liefdeskunde uithangen, maar we gaan niet een potje lopen janken. Over tien jaar zijn jullie allemaal uitgezakt, hard aan het fulltime journalisten, samenwonend met een vrouw en twee labradors (andersom mag ook natuurlijk). Dus hoog tijd om deze studententijd even flink te ‘knallen’. Ik kon die haakjes niet laten, pardon.

Lieve journalisten, bonk gerust eens gefrustreerd met je hoofd op een picknicktafel van X2 wanneer je er eens doorheen zit of je afvraagt wat je op school doet, maar laten we blijven kijken naar de leuke dingen van het studeren, ook in deze donkere herfst- en winterdagen. Typisch moraalridder Ronald-einde weer dit hè? Doe je niets aan. Gegroet!

Het is al meer dan een maand geleden dat de #introSoM is afgelopen. Iedereen heeft die vier prachtige dagen verwerkt en achter zich gelaten. Het is voor vele een mooie herinnering. Een mooie herinnering die bij tijd en wijle wordt opgehaald en om gelachen wordt. Maar ik heb de intro niet achter mij gelaten. Deze vier dagen waarin ik mij elke dag in een blauw vest heb mogen hijsen hebben een stempel achtergelaten op mijn doen en laten. Nog meer dan vorig jaar komt deze intro met enige regelmaat terug in mijn dagelijkse leven.

Nu is natuurlijk de vraag waaraan je dat ziet en waaraan je dat merkt.  Laat ik met iets kleins beginnen. De introtyfus. Dat wel bekende hoestje die iedereen de eerste 1 à 2 weken heeft. Dat zeehondengeblaf, dat gerochel en gestik: iedereen heeft het, maar bij iedereen houdt het na een tijdje ook weer op. Maar niet bij mij. Elke ochtend kuch ik weer de longen uit mijn lijf. Elke ochtend loop ik weer rood aan door dat geblaf en elke ochtend begin ik vermoeid aan mijn dag doordat ik eerst al mijn energie in het hoesten moet stoppen. ’s Middags is ‘ie weer weg en soms komt hij ’s avonds even terug. Maar hij is er zonder twijfel elke ochtend bij. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik dit hoestje al vanaf begin juli heb. Toen noemde ik hem Texeltyfus (ik heb hem namelijk opgedaan op Texel), maar de intro heeft hem versterkt. Vandaar dat ik hem introtyfus noem.

‘’Wat heb jij met mij gedaan?’’

De intro komt ook terug in mijn naam. Of nou ja, hoe ik bekend sta. Mijn groepje, nummer 5, ging vier dagen schuil onder de naam ‘Nick & Simon’. En dat heeft iedereen geweten. Als goede journalist in wording heb ik mij destijds in de materie verdiept: ik heb de albums van Nick & Simon gedownload en op mijn telefoon gezet. En wanneer de mogelijkheid zich voordeed zette ik deze twee Volendamse heren op. Nog liever zong ik luidkeels mee. Daarnaast citeerde ik ze graag en we kennen allemaal nog de beruchte dinsdagavond bij Testbeeld. Dat wij als publiek onderwerpen naar die lui mochten schreeuwen. Ja, dat weten we allemaal nog wel. Ik leefde mij helemaal in in mijn groepsnaam. Maar na een maand zijn de gevolgen niet te overzien. Meer dan eens wordt er ‘’HEY NICK EN SIMON’’ naar mij geschreeuwd. Of beginnen er mensen spontaan in zingen uit te barsten, uiteraard een nummer uit het repertoire van het zingende duo. Iemand heeft zelfs gezegd dat ze nachtmerries had van Nick & Simon, en dat het mijn schuld was. Maar dat was op de #AFTERINTRO op een laat tijdstip en na een paar stevige borrels, dus hoe serieus dat was weet ik niet.

En nu komt de grootste biecht: de #introSoM in samenwerking met Nick & Simon komt nog vaker terug in mijn dagelijkse leven dan alleen het scanderen van hun namen naar mij. Ik luister hun muziek. Heel fanatiek eigenlijk. Bij het opstaan, fietsen van en naar school, voor het slapengaan en tussentijds weerklinken de stemmen deze mannen door mijn boxen. Inmiddels kan ik vrijwel alle 43 nummers van de albums ‘Vandaag’, ‘Nick & Simon’ en ‘Fier’ vlekkeloos meezingen. Met gevoel. Met liefde. Met passie. Zelfs tijdens het schrijven van dit stuk heb ik af en toe pauze genomen om uit volle borst met hun liederen mee te zingen.

Zo zie je maar dat vier dagen met de geweldige mensen van Waltertje op pad zijn grote gevolgen kan hebben in je leven. Het kan je leven veranderen. Maar het is niet erg, het is geen ramp en er is geen man overboord. Het waait vanzelf over, dus geniet ik er maar van. Zoals Nick & Simon (en ik) al meer dan eens zongen: ‘’Besef je het eigenlijk wel. Bedenk eens voor een tel, aan alles komt een einde. Zo snel gaat de mooie tijd, dus lach maar: hahaha.’’

Ha! Vrinden van de #SoM! Wat was het een avondje, he. Poe, nou. Dat sfeertje, dat sfeertje. Daar kunnen een hoop andere fuifjes nog een gigantische punt aan zuigen. Als service naar de mensen (lees: @RonaldOostingh) die zich er niet zo veel meer van herinneren toe: een kleine terugblik. Of beter: een evaluatie. Door mij.

Eerste puntje: de tafels en stoelen bleven te lang staan. Dat moet vlugger. Rapper. Sneller. Met meer tempo. Want hoe vlugger, rapper en sneller het meubilair van de dansvloer is verdwenen, hoe vlugger, rapper en sneller het grote feescht losbarst. Geen kwaad woord over het feest, trouwens. Dat was goed, sterk en voor herhaling vatbaar. De alcohol deed z’n ding. Mensen raakten de weg kwijt en belandden op de bar of, al in vroeg stadium (het was nog voor elven), in de mond van een ander. En dan ‘t liefst buiten. Om de hoek. In het donker. Laffe toestanden vind ik dat. Verder gezien: iemand in een kidshirt (HELD!), Walters met een rode polo aan (HAHA!), een kotsende jongeman in ‘t herentoilet en naar ‘t schijnt liep ik op een vrij opmerkelijke manier door ‘t Vliegende Paard. Jullie waren een zooitje ongeregeld. Een geweldig leuk zooitje ongeregeld met hier en daar een slokje teveel op. Alleen de voorzitter deed daar niet aan mee.

En dan de dag erna. Er zijn er bij die om half negen al in college zaten. Er zijn er bij die iets later moesten beginnen. En er zijn er bij die helemaal niet naar school hoefden te gaan. Ik hoorde bij de laatste categorie. Toen ik ontwaakte bleek er iemand zoek te zijn. Hij bleek de ganze nacht op een matras zonder kussen te hebben gelegen. Een, ik citeer: ‘Zo’n doek van een van die vrouwen’ deed dienst als deken. Verder bleek dat die en die met die en die hebben lopen tongen en dat die en die juist niét  hebben getongd. Ik noem geen namen, al mocht dat wel. In de comments mogen jullie gokken en misschien laat ik, de alwetende, jullie dan wel weten of ‘t klopt.

Tot zover. Binnenkort presenteren we jullie een nieuw partijtje. Geniet tot het zo ver is van de plaatjes.

UPDATE
-Noot van onze VK-verslaggever J. Willegers: “We hebben een SoM-valuta. De gouden munten zijn inwisselbaar voor seks.” (Ik geloof dat sommige mensen er direct gebruik van hebben gemaakt)

Les Ingredients:

• Mozarella
• Tomaat
• Tagliatelle
• Geraspte kaas
• Pesto (kant-en-klare van Honig)
• Pijnboompitten
• Olijfolie
• Bascillicum (uit een potje)

We beginnen  met de insalata caprese. Deze is heel makkelijk te maken. Snij dunne plakjes tomaat en mozerella. Leg deze om-en-om op het bord, scheutje olijfolie eroverheen en als final touch een klein beetje bascillicum  erop. De scherpe lezer had al opgemerkt dat dit ook de kleuren van de Italiaanse vlag zijn. Daarom heet het ook wel de insalata tricolore.