Witteveens Waanzin: ¡Føute Vriendén!

Fouten. Iedereen maakt ze. De een meer dan de andere en de een groter dan de ander. Ik voel het als mijn taak om jullie van een fout te behoeden. Eentje waarvan ik mijzelf ervaringsdeskundige kan noemen.

(Wederom door Fenna Witteveen en niet door Bart Luppes. Joe!)

Als ik er aan denk vliegen de rillingen over mijn lijf. Mijn mondhoeken trekken naar beneden. Stil staar ik voor mij uit. En stiekem word ik er misschien een beetje verdrietig van. Bij tijd en wijle, als ik al een wrak ben, worden mijn ogen waterig. Inmiddels kennen we elkaar (ongeveer) 2,5 jaar. En in die 2,5 jaar hebben we heel wat meegemaakt… Maar nu blijf ik alleen over. Ik word verlaten. Verlaten voor een ander.

Deze fout heb ik alleen niet zelf gemaakt. Deze fout is mij overkomen. Mij aangedaan. Het is allemaal buiten mij omgegaan en ik had er geen invloed op. Deze fout is in samenwerking met Windesheim. Met de SoM. En in samenwerking met mijn lieve vrienden. Deze fout heet buitenlandstudie.

Stuk voor stuk en een voor een gaan van vier van mijn vrienden weg. Ook nog eens de mensen met wie ik het meeste omga. Als het vrijdag is, vrijdag de 13^de (zien jullie de link al?) zijn ze weg. Vijf maanden bivakkeren zij dan ergens anders. Ze verblijden Spanje, Zweden en Denemarken met hun komst. En ik zit hier in ons koude kikkerlandje.

Jullie vragen je hoogstwaarschijnlijk af wat nou de fout is, waar ik jullie van wil behoeden. Van mij mag je gaan, echt waar. Als jij geen vrienden hebt, ben je van harte welkom om te vertrekken. Dat deert niemand. Maar als je wél vrienden hebt, en ook nog enige affiniteit en compassie ga dan niet. Zo stoer is het helemaal niet. Echt niet.

En ja, ja, ja, ik gun mijn vrienden het beste en goh wat is dit leuk voor ze en blablabla. Die zoetsappige moraalridder-woorden zijn niet voor mij. Ik was van het klagen hé (lees het eind van mijn vorige column nog maar). Als ik gewoon heel egoïstisch, alleen aan mijzelf denk. En hoe het voor mij is. Is het niet leuk. Klaar. Gaan we ook niet moeilijk over doen. Gewoon recht voor mijn raap: KLOTE. Dat is er uit.

Maaaar er is ook een keerzijde. Die schatjes van een vrienden van mij gaan een kekke tijd tegemoet. En hoewel zij natuurlijk ook dingen moeten missen: familie en vrienden, hagelslag, de Nederlandse snerpende wind en MIJ (!!!!), gaan zij het knettertof hebben.

Met smart wacht ik al op de mails, de sms’jes en de Skype-sessies. Maar met nog meer smart wacht ik op mijn reisjes. Mijn reisjes naar Salamanca, Kalmar en Århus. Dus misschien, heeeeel misschien heb ik het niet zo heel erg slecht. Heel misschien, hoor. Dat mag de jury beslissen.